( * ( وَإِذا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِالأُنْثى ظَلَّ وَجْهُه مُسْوَدًّا ) * ) . « و مملو از خشم و غضب مىگردد ( * ( وَهُوَ كَظِيمٌ ) * ) ( 1 ) . كار به همين جا پايان نمىگيرد او براى نجات از اين ننگ و عار كه به پندار نادرستش ، دامنش را گرفته « از قوم و قبيله خود به خاطر اين بشارت بدى كه به او داده شده است متوارى مىگردد » ( * ( يَتَوارى مِنَ الْقَوْمِ مِنْ سُوءِ ما بُشِّرَ بِه ) * ) . باز هم ، موضوع خاتمه نمىيابد بلكه او دائما در اين فكر غوطه ور است كه « آيا اين ننگ را بر خود بپذيرد و دختر را نگهدارد و يا آن را زنده در زير خاك پنهان سازد » ! ( * ( أَ يُمْسِكُه عَلى هُونٍ أَمْ يَدُسُّه فِي التُّرابِ ) * ) . در پايان آيه اين حكم ظالمانه و شقاوت آميز غير انسانى را با صراحت هر چه بيشتر محكوم كرده و مىگويد : « بدانيد حكمى را كه آنها مىكردند ، حكم زشت و بدى بود » ( * ( أَلا ساءَ ما يَحْكُمُونَ ) * ) . سرانجام ريشه اين همه آلودگيها و بدبختيها را چنين معرفى مىكند كه اينها همه زائيده عدم ايمان به آخرت است « آنهايى كه ايمان به سراى ديگر ندارند صفات زشت و شوم خواهند داشت » ( * ( لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ مَثَلُ السَّوْءِ ) * ) . « اما براى خداوند صفات عالى است » ( * ( وَلِلَّه الْمَثَلُ الأَعْلى ) * ) . « و او قادر حكيم است » ( * ( وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ) * ) . و به همان نسبت كه انسان به اين خداوند بزرگ و عزيز و حكيم نزديك مىشود ، شعاع نيرومندى از صفات عاليش ، از علم و قدرت و حكمتش ، در جان او

--> ( 1 ) كظيم به كسى مىگويند كه مملو از اندوه و غضب شده و خويشتن دارى مىكند و به اصطلاح دندان بر جگر مىفشارد ! .